Trots..

Ik ben de lavendel aan het snoeien in de voortuin,  zo mooi als het straks weer uit gaat lopen , zijn het weer zulke mooie kleine plantjes.  In gedachten ben ik bij J hoe zou het gaan? zo vraag ik mezelf af.
Hij is spelen bij een klasgenootje , meteen om kwart over 12 meegegaan. Ik heb hem opgewacht bij school, zn mediceinen en zn fiets gegeven. Na een stralende blik sprong hij op zn fiets en riep nog 'doei!' en daar ging ie heen , samen met zn klasgenootje, dat wel, maar toch...
Ik keek ze na een hield mn mond stijf dicht om te vorkomen dat er toch nog allerlei waarschuwingen uitrollen, dat gebeurd anders gewoon vanzelf. Nu niet, ik draai me om en loop weg.
Om kwart voor 4 gaat J weer naar huis, samen met klasgenootje , omdat hij nog niet alleen mag van mij..
Nu is het inmiddels kwart voor 4 , en is J weer onderweg naar huis, ik snoei de voortuin
om mezelf bezig te houden
omdat ik dan niet voor het raam hoef te staan kijken , maar hem het snelste weer aan zie komen.
omdat ik dan niet in de verleiding kom te gaan bellen waar hij blijft.
Het snoeien gaat als een speer, mn benen doen pijn van het gehurkt zitten, ik heb buikpijn , voel me beroerd. Bij elk geluid van een fiets kijk ik op, elke geluid van een kinderstem maakt mn hart een sprongetje, helaas geen J.  Wat als hij nu weer niet thuis komt?
dan bel ik hem mobiel , als dat niks oplevert bel ik de moeder van de klasgenoot, als hij niet gevonden word op de weg waar hij zou moeten zijn bel ik meteen de politie.
Ik zou hem het liefste nu tegemoed gaan fietsen, maar ik ben streng voor mezelf; het mag niet; wat zou hij teleurgesteld zijn als ik hem tegemoed kwam fietsen, hij mocht samen met zn vriendinnetje naar huis komen. Ik moet dus gewoon in de voortuin blijven...
Ik sta op, het snoeien is klaar,  ik negeer het en breng de kliko naar achteren, 20 minuten is hij nu onderweg, dat is te lang, ik ga bellen  Ik was mn handen, zie dat ik mn handen behoorlijk heb opengehaald met snoeien, de angst kruipt door mn lijf , ik voel het overal. Wat als..ik roep mn gedachtes halt toe, niet nu ...niet erger maken dan het is...Ja maar, wat als...
Angst giert nu echt door mn lijf, wat ben ik boos op mezelf ! Kom op! 3 x ben je hem erg lang kwijt geweest en heb ik me behoorlijk staande weten te houden, nu is hij nog nieteens kwijt en ik ben een inzinking nabij....
Inneens is hij er.  Schreeuwend en met een vuurrood hoofd fiets J achterom en zo dwars door de tuin heen, wat een opluchting !! Ik loop naar buiten en begroet hem rustig (ik weet mezelf weer helemaal in de juiste plooi en vorm te houden PFFFF!) 'Hoiiii'  roept hij, heel even ontmoeten onze blikken elkaar en lees ik een stille trots in zijn ogen. Ik glimlach erom.
Ik ben ook trots op mijn kanjer, die ik meer en meer zal moeten loslaten, wat zal dat moeilijk zijn !

Zoals ik al eerder schreef : Walibi is dit weekeind weer open gegaan, en dus sprongen wij ook meteen in de auto :-) Onderweg erheen tellen we 14 borden waarop Walibi aangegeven staat , niet dat wij die nodig hebben natuurlijk :p

Ach kijk nou..wie loopt er voorop ?!

undercover :-)

Nog even geduld voor S.

en dan mag hij mee de grote achtbanen in

En het paasontbijt vanmorgen :-)

Walibi weer open !

We zijn zo blij !

Walibi gaat dit weekeind weer open !

We kunnen haast niet wachten :-)

'de schuur' is weer in gebruik !!

Tot grote blijdschap van onze kinderen (en ook van ons) is ' de schuur' weer in gebruik.
Het is meer en soort tuinhuis/blokhut waar we s' zomers (en voorjaar en najaar) graag eten, spelletje doen en gewoon zitten., alsof je op vakantie bent in eigen achtertuin :-)
Zaterdag hebben we hem opgeruimt en schoongemaakt klaar voor de zomer en meteen maar in gebruik genomen, kijk maar mee....

Kanjerdiploma gehaald !!!

Vandaag was het zover, na maanden de kanjertraining te hebben gevolgt mocht J. examen doen.

En in een rollenspel van een pestkop af zien te komen...

en zich laten optillen door de groep....en daarmee dus vertrouwen op leeftijdsgenoten..

iets wat erg moeilijk was voor J.

grote groep kanjers !!

Kado...:-)

Ik stap de keuken binnen, het is al laat, vanavond gewerkt en blij weer thuis te zijn.
Er staan bekers op het aanrecht, veel. Automatisch ruim ik ze in de vaatwasser en vind de bekers op 1 of andere manier vreemt en vraag mijn man hoe die bekers op ons aanrecht komen ' Hoezo ?!'  is zijn verbaasde reactie 'weet ik veel..' voegt hij er nog aan toe., wat ik ook wel weer begrijp, bekers op het aanrecht is tenslotte heel normaal...ik haal mijn schouders maar eens op het zal wel...en plof op de bank, ik zit!
De volgende morgen ruim ik de vaatwasser weer uit en zie weer de ' vreemde' bekers, wij hebben dezelfde, tenminste, bijna dezelfde, deze zijn echt anders en voelen anders, ze zijn gewoon niet van ons ..
Ik vraag de kinderen naar de bekers , geen reactie. Ik vraag T. nogmaals of zei mss weet waar de bekers vandaan komen; ' Oww die heb ik gebruikt...' komt er nogelant uit. 'waarvoor dan' vraag ik verbaast
'Gewoon om te drinken' 
'Hoezo???' 
'Nou we hadden dorst !!'
'Maar waar komen de bekers vandaan? want deze zijn niet van ons!'
'Jahaa ze zijn van de bazar !'
'Je hebt gedronken op de bazar?'
'Jah!'
ik zucht maar eens en vraag haar vertwijfelt of ze drinken heeft besteld en vervolgens de bekers mee naar huis heeft genomen?
'Maar dan neem de bekers niet mee naar huis?!'
'Jawel ze zijn van mij!'
'Nee wij hebben zulke bekers niet!'
'Ik had een pak drinken gewonnen op de bazar..
en zonder bekers kunnen we niet drinken..'
'En hoe kom je dan aan de bekers?'
'Nouhouuuww' *diepe zucht* ' euuuum ' *nogmaals een zucht* ' gekocht op de rommelmarkt en heeeeeel goed afgewassen in de wc!'

Verder deze week een grote zoekaktie gehad naar een sleutelbos die we kwijt zijn geraakt.
Op een gegeven moment liepen we s avonds in het donker met een kinderzaklampje in de tuin te zoeken, mijn man de voortuin, ik de achtertuin (in mn payama)
Nergens de sleutels..
Werk en school ingelicht, beloven te kijken naar de sleutelbos.
Een paar dagen later doorzoek ik nogmaals heel goed de slaapkamer van onze jongste , deze vind het leuk om (andermans) spullen te bewaren en is daar dan ook erg goed in.
Ik vind vanalles , dit moedigt me aan om nog verder te zoeken, hij heeft een grote dekenkist vol met playmobil. De boerderij van playmobil heeft een zolder, ik kijk op de zolder van de playmobilboerderij en heel keurig liggen daar de sleutels...
Ik ben vooral blij...maar wat een boef ! Ik haal hem uit school en informeer of hij echt niet weet waar mama's sleutels zijn?? 'Owwww ik zal straks wel even gaan zoeken hoor Mama!!' 
Ik had de sleutels natuurlijk al, maar toch fijn dat hij dan toch eindelijk van plan was ze zelf terug te geven. :-) Hopelijk is deze 'verstop&verzamel' fase snel voorbij.

'Wat eten we vanavond?' Deze vraag hoor ik hier elke dag van alle kinderen,

nooit is het goed, meestal vragen ze of ze toch aub een broodje mogen, en nee dat mag niet.

Deze week was anders. Maandag werd de kabel van de oven en de kookplaats doorgesneden en hadden we dus geen oven en geen kookplaat. Alleen nog een magnetron.

En dus werden er kant en klaar maaltijden gehaald, niet erg lekker trouwens en wel duur.

Vandaar dat we besloten dat de kinderen zolang een broodje mochten eten.

de kinderen houden niet van macaroni, nasi, bami enz enz en willen dan altijd brood, wat normaal niet mag, deze week dus wel, de hele week zelfs !

En wat denk je ? Woensdagmiddag vroegen ze; ' wanneer krijgen we weer normaal eten?!'

Donderdagmiddag, mijn man neemt vrij om de stroom van de oven en kookplaat opnieuw aan te leggen. J. is bij een vriendje spelen. Ik zou hem omhalen en even thee blijven drinken bij de moeder van zijn vriendje. 16.15 uur zou ik er zijn. Maar dat liep anders, mijn man bleek me nodig te hebben bij het trekken van de draden, dus prima....Maar om 16.30 besluit ik dat het toch echt de hoogste tijd is J op te halen, hij is erg van de klok en ik wil niet nog meer onrust veroorzaken bij hem; ' en ik moet ook nog thee drinken daar'...dat is nu eenmaal belooft we moeten toch zo voorspelbaar mogenlijk blijven...zeker in deze rommel hier..Snel spring ik in de auto, aangekomen bij J en zn vriend zeg ik hem presies over 5 minuten weer naar huis te rijden en bestel sinas ipv thee :-)
J heeft bij zn vriend verteld dat hij altijd zo'n honger heeft en alleen maar brood krijgt thuis en toch zoooo'n honger heeft !!! Ze hebben hem verschillende keren eten, chips, snoep en ijs aangeboden , maar hij wil niks....je weet tenslotte maar nooit wat ze je geven?! Zijn vriend heeft dezelfde diagnose als J en word er dus gelukkig wel doorheen gekeken :-)
Na 5 minuten rijden we naar huis, een stralende J naast me met een lekkere cornetto in zijn hand :-)
toch overstag gegaan voor ijs.  Thuis blijkt dat er ook vandaag nog niet gekookt kan worden en dus maak ik snel tosti's en eten we snel...om 17.40 moet J weer bij de kapper zijn.
17.12 uur J in paniek , DS is kwijt, DS moet mee naar de kapper, dat moet van de kapper...het is een keer gebeurd dat hij zijn gameboy was vergeten en dan is stilzitten onmogenlijk , en dus zei onze kapster; 'Neem de volgende x wel je gameboy mee!'
nadat hij in 3 minuten als een wervelwind 3 verdiepingen heeft doorzicht , vind ik zijn DS gewoon in de kast.
Snel in de auto, aangekomen ; geen parkeerplek...na enig zoeken gevonden...snel lopen we naar de kapper, we komen binnen; J doet zijn schoenen uit en zet ze bij de deur op de mat en loopt met 1 sok en 1 blote voet (!!??) naar de kappestoel en gaat met een zucht zitten. Ik meld de kapster; ' Nou familie Flodder is ook gearriveert!'  Verbaast vraag ik J waar zijn ene  sok is gebleven ' ja duhuuu...!! op de trampoline natuurlijk! ' Snel pak ik zijn schoenen en probeer deze weer aan te trekken, waardoor hij nog bozer word, binnen moeten schoenen uit...ook bij de kapper...
Wissel van de seizoenen , zo lastig voor deze kids.
Elke morgen vertrekt J naar school, met skisokken aan en snowboots (dit moet immerst ivm wintertenen?!) winterjas met capuchon op en handschoenen aan..
snowboots heb ik inmiddels verstopt , skisokken bijna..
Winterjas laat ik maar even zo, want straks word het weer kouder en moet het weer verandert worden...
Vanmiddag gaan J en ik een eind fietsen , het is zo mooi weer...verder hoop ik voor de jongens dat alles snel weer ' gewoon' is in huis en qua (zomer)kleding.