De kinderen komen uit school, lekker met zn allen thuis, lekker rommelen, eten koken , bijkletsen.
1 van de kinderen verteld me dat er een kind is wat wel met hem wil spelen, maar van haar moeder mag ze echt niet met hem spelen, ik vraag waarom niet? heb je ruzie met haar gehad ofzo? nee hij had geen ruzie met haar gehad, sterker nog ; hij had zelfs nog nooit met haar gespeeld !
Ik voel verontwaardiging , ze voelt zich 'te goed' voor ons?
Ik moet me inhouden om niet regelrecht naar hun huis te lopen, aan te bellen, en vriendelijk te vragen wat er aan de hand is, waarom mag haar kind niet met mijn kind spelen?
Dit soort dingen onzin irriteerd me enorm en op deze manier aangepakken helpt soms wel. Boos word ik niet, ik vraag het gewoon recht op de man af, waarom en wat, ze verschieten altijd van kleur, verwachten niet dat iemand ze rechtstreeks aanspreekt op zulke dingen. Meestal pakt het positief uit. Zo ook met roddelen, iets waar ik een vreselijke hekel aan heb, als je mensen er rechtstreeks op aan durft te spreken schrikken ze zich een hoedje.
Wat staat een mens dan nog dicht bij de natuur, ik in elk geval wel , in de natuur zijn moederdieren vaak agressief , juist als ze jongen hebben, zo is het bij mij in elk geval wel soms. :-)
Ik denk even na, wat doe ik, ga ik naar de bewuste moeder toe? , ik denk aan vanmiddag, ik was op kraambezoek bij een vriendin, ze heeft een kindje gekregen met down-syndroom, het ventje moest meteen na de geboorte worden geopereerd, zoveel zorgen.
En meteen besluit ik niet te gaan, ik heb hier geen zin in, om me om zulke onzin druk te maken, ik zeg tegen mn zoon dat ie zich niks moet aantrekken van dit voorval, dat het voor het meisje wel sneu is, maar als die moeder zo doet zegt het meer over hun zelf ,dan over ons.
Bah..wat een onzin zulke dingen!

Vorig jaar kreeg ik het verzoek van de kinderen; mag er een bank(je) in de keuken, zo lekker om op te hangen met een boek of je ds, zo gezellig als Mama aan t koken is..
Ik ben het er wel mee eens , dus ga ff op marktplaats zoeken...
...word vervolgt ;-)

Diesel

Op 8 september 2011 gaan we kijken bij dit nestje maine coons en zoeken een kater

er zijn er 6 , dus keus genoeg..

mja welke kies je dan? moeilijk !!

Totdat er bij mijn man een katertje  aan zijn been omhoog klimt

eenmaal op de arm legt hij zijn koppie neer en dit is het resultaat;

De keus was toen snel gemaakt :-)

We zeggen ook altijd; wij hebben hem niet gekozen, maar hij heeft ons gekozen!

Samen met broertje

Diesel en Hummer (die woont hier ook)

nu ...iets groter, de 2 broertjes zijn onze Sterre van 9 maanden voorbijgegroeit  :-)

Diesel is een geweldig leuke en lieve kater , die altijd wil knuffelen, ook mensen die hij niet kent knuffelt hij :-)

Al onze coons zijn vreselijke knuffelberen bij ons maar niet bij mensen die ze niet kennen, alleen Diesel knuffelt met iedereen, ook als hij ze niet kent.

Zijn naam heeft hij gekregen van onze zoon J.

Hummer dankt zijn naam aan onze dochter T.

Zijn kleur word creme genoemt , op de 3e foto van boven zie je diesel met zijn broertje, zijn broertje is een rode kater, dan zie je het verschil.

Zoals al onze katten is hij erg nieuweschierig , het zijn net honden wat dat betreft, bemoeien zich overal mee

komen kijken als er bezoek binnen komt, rennen naar de deur als je thuiskomt en begroeten je ook echt.

Geweldig ras gewoon!!

Slaapfeestje

Gistermiddag vertrok onze dochter naar een slaapfeestje

                                                                   De kado's

Wat er mee moest :-)

Vanmorgen weer thuis en na 5 minuten zag het zo zo uit

(hele nacht gewoon niet geslapen..)

Ik heb haar  inmiddels al 2 keer wakker gemaakt,

maar slaapt gewoon weer verder...

'Hallo, je spreekt met je Stalker...'

Gisteren zouden we met de kleuters naar een voorstelling gaan, dus wij met de auto naar school, S helemaal trots en blij ...wij gaan altijd lopend, de school is 1 straat verderop..dan zoals nu met de auto naar school is feest.
Op school wacht de juf ons al op, de voorstelling kan niet doorgaan, 1 van de spelers is ziek. Teleurstelling bij de kinderen, bij mij ook wel, ik had er wel zin in !
Met de auto ga ik weer naar huis, eenmaal thuis, gaat de telefoon, ik neem op en hoor;' Hallo je spreekt met je stalker' Verbaast zit ik met de hoorn in mn hand. Maar als ze verder praat herken ik haar stem en blijkt het iemand te zijn ik echt altijd overal tegen kom, vandaar de naam stalker :-)
                                               
Dit voorval doet me denken aan een voorval zo 2 jaar geleden.
Het is 13.00 uur, de kinderen zijn net naar school, S. was toen nog thuis en zit aan tafel, de achterdeur gaat open en er stapt een man binnen.
Iedereen komt hier achterom, dus niks vreemt. Alleen ken ik deze man totaal niet, hij ziet er vies, slordig , ongeschoren uit. En zomaar staat hij midden in mijn keuken, hij zegt;' hallo'  ik groet terug , en dan is het stil.
De man kijkt om zich heen, grinnikt eens naar S, en kijkt mij weer eens bevreemt aan.
Er word niks meer gezegt, ik ben sprakeloos, dat gebeurd me zelden !! Ondertussen draaien mijn hersens op volle toeren is dit een overval? inbraak? waarom zegt hij dan niks? Ik zoek met mn ogen de telefoon, die ligt ver weg, zit de voordeur nog op slot, vraag ik mezelf af. S. zit dicht bij me, gelukkig, die kan ik zo pakken en meenemen , indien nodig....Ondertussen staan we daar alletwee stilzwijgend in huis , hij lacht eens schaapachtig, ik verbaas me, glimlachende overvaller? Hij schraapt zijn keel eens en kijkt achterom naar de achterdeur en doet de deur weer open en zeg; ' dit meisje heeft me hier gebracht'  verbaast zie ik nu mijn dochter om de hoek komen, en begrijp en nog minder van. ' ze zegt dat u me wilt spreken?'  het moet niet gekker worden, ik snap er geen sikkepit van ! Nu stapt ook mijn dochter de keuken binnen en zegt; 'Je wist niet wie er in de lege boerderij woonde voor anti-kraak, nou deze man woont er , je wilde hem toch wat vragen?!'
Sjongejonge zeg nu snap ik het pas !!! waar zijn mijn manieren?! , ik geef de man snel een hand en stel mezelf voor en leg hem uit wat er aan de hand is. Een heel aardig man zo blijkt nu, hij wist zich ook geen raad met de situatie , hij was thuisgekomen en met dat hij uit de auto stapte was mijn dochter , die onderweg was naar school, naar hem toegelopen en vroeg hem of hij daar woonde , toen hij dat bevestigde vroeg ze of hij even met haar meeliep omdat haar moeder hem echt moest spreken...Voor zijn werk was hij soms weken van huis, en ik wilde hem al weken wat vragen en baalde dat dat steeds niet lukte , nu had dochterlief hem op ´heterdaad´

persoonlijke doelen?

Van de week kregen mijn man en ik de vraag ; wat zijn je persoonlijke doelen?
We kregen een wit vel en een pen, eerst was de vraag wat onze doelen waren mbt onze zoon J. daar konden we wel wat opschrijven, niet eens zoveel eigenlijk, bij andere ouders leek een a4 te klein, dit hadden wij niet.
Persoonlijke doelen...ja dat wisten we alletwee zo snel niet..wat zijn nu eigenlijk onze persoonlijke doelen, behalve je kinderen zo goed mogenlijk groot te krijgen?
Uiteindelijk konden we toch wat opschrijven ...pfff ..gelukkig maar :-) We ontmoette die avond andere ouders met allemaal een kind als J.  Dit was nieuw voor voor ons en nog onwennig , maar meteen al zoveel (h)erkenning bij mensen die je totaal niet kent, dat doet je erg goed.
Wat me meteen opviel was hoeveel emotie er is , als je kind 'anders' is, wat raakt het je als ouder, het onbegrip van buitenaf, het verdriet van het kind zelf.
Tot half juni zullen met deze groep ouders en 2 deskundige mensen gaan werken aan onze doelen mbt ons kind met autisme
We hebben er zin in !

Gisterenavond wilde ik even gaan hardlopen. T. en J. mogen soms mee, dat vinden ze erg leuk, zo in het donker.
Ze willen alletwee mee, en dus wil ik op tijd gaan, meteen na het avondeten, maar wil eerst de vaat/ tafel en aanrecht schoon hebben. J. heeft niets te doen en kan niet wachten.
Ik zie dat de stofzuiger er nog staat , en zeg hem dat hij wel ff mag stofzuigen. (dat vind ie leuk en is ie ff bezig :-)) Terwijl hij aan het stofzuigen is roept hij;' gaan we al??'  ik zeg dat we bijna gaan...zegt J. met een zucht ' owww wat jammer !!! ik vind stofzuigen juist zoooo leuk !!!'  ik moet lachen en zeg; ' dan blijf je toch lekker thuis en ga je stofzuigen?' Hier word hij heel erg boos om, dat mocht ik niet zeggen ! Boos scheeuwt hij; 'Dat zijn geen grapjes voor kinderen met autisme !!!! dat begrijpen wij niet !!!'
Eenmaal gekalmeert gaan we met zn 3-en het donker in en kiezen de rustigste route ; een landweg richting de snelweg, geen verkeer, das fijn, en geen lantaarnpalen, dat geeft niet.
Ik vind het heerlijk die weg, maar al snel moeten we omkeren , want het is echt te stil en te donker en te eng volgens J.
Zou hij toch stukje bij beetje angst gaan kennen? gevaar gaan zien? ik hoop het !

Wie jarig is trakteert...

J. mocht vandaag trakteren; saucijzenbroodje&worstenbroodjes

en voor de juffen en meesters;

En mijn man heeft de poezen vandaag erg blij gemaakt met dit kado;

Het viel in goede smaak bij alle 4 , gelukkig maar !

Hummer

Dit is onze Hummer , de grootste uit een nest van 6 kittens.

Zijn bijnaam is Poes Muis

Deze was op het moment dat we voor een kitten kwamen kijken al gereserveert,

jammer vond ik , want ik vond hem super leuk

We kiezen voor een creme kater Diesel (deze woont ook bij ons, zal ik later ook eens een blogje over schrijven)

Een poos later , als we weer bij Diesel gaan kijken , blijkt deze kater weer vrij te zijn !

Zodoende hebben we toen voor 2 katers gekozen.

Rustig is hij, maar hij gaat gewoon zijn eigen gang en trekt zich dan ook van niets of niemand iets aan.

Als meneer gaat eten en hij wil alleen eten komt er diep gegrom uit zn keel en gaan alle poezen aan de kant

ze hebben respect voor hem , zo lijkt het.

Ik vind zijn karakter errug leuk, zo onverstoorbaar.

Ook lastig soms, op het moment wil hij een nieuwe plant van me opeten en trekt zich totaal NIKS van mij aan.

Ik ben gek op alle poezen in ons huis, zoals iedereen dat hier in huis is, toch heeft iedereen wel iets speciaals met 1 poes , zo heb ik dat met deze kater Hummer..